Foto:

Het gaat best goed

Column door Roos van Doorn

Na een korte periode van opstandigheid ben ik gewend aan het éénrichtingsverkeer in mijn supermarkt, we hebben weer w.c.-papier en er tekent zich zowaar een soort nieuw werkritme af. We maken filmpjes om mensen thuis een hart onder de riem te steken. Voor mij helemaal nieuw en leuk om te doen.
Het gaat best goed. En toch, ben ik af en toe opeens moe. Hoe lang nog? Is het echt nodig? Ik mis de mensen met en voor wie ik werk en ik vind er niks aan zo.
Een vriendin stuurde een linkje door van antropoloog Jitske Kramer. Jitske tekent in een grafiek een golvende lijn die de schommelingen in de ‘morele kracht’ van mensen in deze crisis laat zien. We gaan door pieken en dalen.
Zolang je niet direct wordt getroffen door het virus, kun je in eerste instantie een golf van creativiteit en energie ervaren. Met een beetje geluk, wat humor en vindingrijkheid, lukt het wellicht om je aan te passen. Maar hoe langer het duurt, hoe moeilijker het wordt om het gewoon maar uit te zitten. En dan kom je in een fase waarin je opnieuw bij jezelf te rade moet gaan. Waar draait het leven nu eigenlijk om wat mij betreft? Wat heb ik bij te dragen in deze wereld? Wat vind ik een menswaardig bestaan? Hoe dacht ik ook al weer dat ik ten diepste bedoeld ben? En hoe kan ik dat dan vormgeven in déze tijd?
Het is de fase waarin “we échte vragen durven stellen. Over wat de waarde van het leven is. Over de waarde die jij toevoegt aan het leven van anderen en die van de samenleving” , zegt Jitske.
Geen makkelijke vragen, geen snelle antwoorden. Vragen die rust en stilte nodig hebben. Een antwoord wat in mij na enige tijd op komt is zo liefdevol mogelijk doen wat ik doe, zo open mogelijk zijn naar wat het leven me biedt. Ik voel opeens dat ik daar, ook nu, mee op pad kan.
De ‘morele kracht’-lijn in mijn grafiek buigt weer omhoog. Dankjewel Jitske!


Roos van Doorn
Voorganger Vrijzinnigen Bennekom

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden