Een fel licht tegen Corona

Spaar me de beelden van lege schappen

Ik snap het. Sommige mensen zijn heel bang

Paniek boeit me niet zo lang

Ik zie liever zingende mensen,

klappende mensen

Mensen met spontane hulpsystemen

die daarmee de angst wegnemen

Begrijp me goed: ik onderschat

die onzichtbare rotzak niet

Het virus met zijn zeemijnlook

Zo klein het is, zo groot de ontregeling,

het verdriet over mensen die al ziek zijn

of eenzamer zijn dan ooit

van opa’s en oma’s zonder knuffels

van het gevoel van je weet maar nooit

Het kan van alles van ons afpakken

Onze zoenen, ons innig contact

Moed, want in de schoenen gezakt

De vanzelfsprekendheid van ons doodnormale leven

En hoe je daar ineens zo naar snakt

Toch brandt er een fel licht

van hoop in dit Coronagebied

Dat is het licht van WIJ, wij samen

Want het neemt veel… heel veel,

maar onze medemenselijkheid,

die krijgt het virus niet!

Larissa Verhoeff, Stadsdichter van Ede

Mensen zoeken woorden om hun gevoelens weer te geven: woorden van woede en wanhoop, maar vooral ook van troost en hoop. Bovenstaand gedicht is van onze plaatsgenoot Larissa Verhoeff, Stadsdichter van Ede. Het schetst coronaterreur, maar ook de hoop: wij zullen overwinnen want onze medemenselijkheid laten wij ons door het virus niet afpakken.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden