Nog net 1 boek van Wieke in voorraad. Dat dan ook maar op de foto. En de hakken natuurlijk.
Nog net 1 boek van Wieke in voorraad. Dat dan ook maar op de foto. En de hakken natuurlijk. (Foto: )

"Mijn leven is nooit saai"

door Wout Schotsman

Tik – tak, tik – tak. Eigenlijk meer tak – tak – tak – tak. Het zijn haar stoere hakken op de houten vloer van het etablissement waar ik op haar wacht. Niet van die wiebel-tik-tik-hakken, geen getrippel. Stevige hakken. Je hoort dat ze weet waar ze heen wil. "Ik hou van hakken", zal ze later zeggen. "maar je mag ze niet aan op een zeilboot". Als de foto gemaakt wordt: "Zorg je wel dat mijn hakken erop komen!" Niet met een vraagteken. Met een uitroepteken. Zo is mooi de aandacht afgeleid van die eeuwige opmerkingen over haar haardos en die onpeilbaar diepe blauwe ogen!

BENNEKOM - Wieke van Oordt kenden we jarenlang als kinderboekenschrijfster. Het Bennekomse Kinderdorp was inspiratie voor een van haar boeken. Populaire kinderboeken, want de hoofdpersonen beleven altijd spannende avonturen, omdat ze altijd wat ondeugend zijn. Daar houden lezende kinderen van. Toen kwam plotseling haar boek 'Vrouwen die vreemdgaan'. Ook de vrouwelijke hoofdpersonen hiervan beleven spannende avonturen in een periode van hun leven die eigenlijk helemaal niet spannend meer is. Om het weer spannend te maken, moet je dan maar iets ondeugends doen, uitdagingen aangaan. Doe iets en zie maar wat er van komt. Hoewel… "Nee, er zit niets autobiografisch in," zei ze over dat boek. "Allemaal fictie!" Als je het boek leest, dan bekruipt je de gedachte dat het allemaal echt gebeurd kan zijn. Zo herkenbaar! Zo herkenbaar!

IJmuiden in
zicht! Lekker puh...

Met haar nieuwe boek is ze een nieuwe weg ingeslagen. Helemaal non-fictie. Ze heeft het allemaal zelf meegemaakt, zegt ze. Ze beschrijft haar gevoelens, toen ze kennis maakte met het zeilwereldje. In elke opmerking die ze maakt, herken ik één van de hoofdstukken van haar boek. Ook het hakkenhoofdstuk. Daarin geeft ze een opsomming van wat allemaal niet mag als je een zeiler bent. En ook hier weer iets ondeugends. Het zit al in de titel: 'Vrouwen kunnen niet zeilen'. Al weer een verwijzing naar een hoofdstuk, waarin ze uitlegt dat niet – wat je zou verwachten – de mannen roepen dat vrouwen niet kunnen zeilen, maar dat de vrouwen dat zelf doen. De vrouwen die meegaan met de mannen die zo nodig moeten gaan zeilen, maar die zelf meer houden van het leven in de havens. O ja, de titel: 'Vrouwen kunnen niet zeilen'. Dan de ondertitel: 'Ik probeer het toch'. Hier geen uitroepteken achter. De nuchtere vaststelling. Het mankeert er nog maar aan dat er niet achter staat: 'Lekker puh!'

Allemaal non-fictie? Het is wel heel herkenbaar. Echt heel herkenbaar. Ze zou het allemaal meegemaakt kunnen hebben. Toch een beetje het gevoel dat er wel enige fictie bij zit. En dat maakt het boek juist zo leuk: het herkenbare, de humor, de spanning. Ze wil zeilend naar Engeland. De Noordzee oversteken. En verdorie, dat lukt! 's Nachts weer terug. Zij staat aan het roer. Na de booreilanden en windmolens komt IJmuiden in zicht. Lekker puh!

Meer berichten