Logo bennekomsnieuwsblad.nl


"Ik hoop dat het nooit meer oorlog wordt." Daarmee beginnen leerlingen van De Wingerd 'hun' herdenking. Dan bloemen.
"Ik hoop dat het nooit meer oorlog wordt." Daarmee beginnen leerlingen van De Wingerd 'hun' herdenking. Dan bloemen. (Foto: Wout Schotsman)

Een bergje keien, een kinderhand die bloemen legt

BENNEKOM - Het monumentje is niet meer dan een bergje keien op de Keijenberg. Op 13 april 1945, een paar dagen voor het einde van de oorlog, werden hier twee verzetslieden vermoord. Op vrijdag 13 april 2018, precies 73 jaar later, leggen de leerlingen van de combinatieklas 6/7 van De Wingerd bloemen bij het monumentje. Eén voor één....

De kinderen zijn van ongeveer 63 jaar na de oorlog. Hun ouders zijn ook van na de oorlog. Alleen hun grootouders kunnen misschien nog iets vertellen van wat ze tijdens de oorlog hebben meegemaakt. De Tweede Wereldoorlog is een afschuwelijk verhaal geworden. Dichterbij dan de 80-jarige oorlog die onze Geuzen en zeehelden triomfantelijk hebben gewonnen, maar toch ook steeds verder weg. Vooral de afschuwelijke verhalen leven nog. En maar goed ook. Sacha en Fleur vertellen waarom ze hier zijn, met een eigen gedicht waarvan ze om de beurt een regel voordragen: 'De gebroeders van Steenbergen'. Het is nooit helemaal stil op dit plekje vlak langs de Keijenbergseweg. Toch horen we even niets anders dan hun meisjesstemmen: "Vandaag herdenken wij deze twee. Daarom nemen wij ook boeketten mee. Ze waren nog niet heel erg oud. Jammer genoeg ging het toen al fout. Door de Duitse soldaten werden ze meegenomen. Daarom zijn we nu hier gekomen. Deze bevrijding was op 5 mei. En dit gedicht is nu voorbij."

Basisschool De Wingerd heeft al vele jaren een bijzondere binding met dit monumentje. Een van de leerkrachten van de school, die toen nog niet De Wingerd heette, was meester Van de Pol, die met zijn leerlingen naar 'de plek' ging. Hij kraste de kruisjes in de berken bij de plek waar de moord plaatsvond. Een van de berken staat er nog. Van de andere is het deel met kruisje naar het Kijk & Luistermuseum gebracht. De Wingerd heeft het monumentje geadopteerd en heeft er ieder jaar de eigen plechtigheid. Deze keer met fluitmuziek van één van de leerlingen en met het Wilhelmus via een mobieltje. En met gedichten. Manon is jarig vandaag. Samen met Anouk draagt zij het gedicht voor dat André van Duin liet horen in De Wereld draait door. Het eindigt met "Stel dat het toen was misgegaan en de Nazi's waren niet gebroken. Dan had ons Nederland nu niet meer bestaan en had ik hier misschien wel Duits gesproken."

Dan is het tijd voor de twee minuten stilte. Twee minuten die heel lang kunnen duren. Plotseling hoor je alleen nog het geluid van het verkeer op de Keijenbergseweg. De bloemen worden uitgedeeld. Elk kind een handjevol. Eén voor één leggen ze bloemen bij het monumentje. Een kinderhand die bloemen legt. Ontroerender kan het niet.

reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox