Terwijl ’meester’ Herman Grooten toekijkt, werkte Hotze Tette Hofstra zijn simultaan af.
Terwijl ’meester’ Herman Grooten toekijkt, werkte Hotze Tette Hofstra zijn simultaan af.

BSV Bennekom worstelt met moeilijke eindspelen

Door Martin Markering

BENNEKOM - Ook dit schaakseizoen komt Internationaal Meester Herman Grooten weer op bezoek bij BSV Bennekom. Doel: de leden wijze lessen te geven. Vorig seizoen werden de kwaliteiten geofferd. Ditmaal ging het in de eerste sessie afgelopen maandag om stellingen, waar de torens juist op het bord bleven. Oftewel: de beruchte toreneindspelen.

Een gevleugelde uitspraak is dat toreneindspelen altijd remise zijn, maar dat beeld werd door Herman Grooten vakkundig genuanceerd. Na eerst weer wat pittige opgaven te hebben voorgeschoteld, werden een aantal belangwekkende thema's uitgelegd. En dat aan de hand van studies, die al eeuwen oud zijn.

Philidor
Zo was er de stelling, die de Fransman Philidor rond 1600 heeft bedacht. En die is inderdaad, ondanks een pion meer, bij goed spel van de tegenstander remise. Vervolgens liet Grooten een stelling zien, die rond het jaar 1400 door de Spanjaard Lucena in de boeken vastgelegd is. En die stelling, hoewel er maar een paar veldjes verschil is met de stelling van Philidor, wel gewonnen is voor de partij met een pion meer.

Er kwamen mooie varianten op het bord, waarbij termen als 'checking distance' en stellingen als 'een lijn kan het verschil tussen een half en heel punt zijn', door de grote zaal in De Commanderij vlogen. Voor een leek niet te bevatten, maar ook de doorgewinterde clubschakers van BSV Bennekom hadden er een hele kluif aan.

Simultaan
Na de taaie, maar inspirerende theorie, mochten de leerlingen van Grooten zelf aan de bak. Hotze Hofstra, Rembrand Bruil en Martin Markering speelde elk een simultaan tegen vier tegenstanders. Zij werden uitgedaagd om een theoretisch gewonnen eindspel te winnen. Hotze had het hierbij het zwaarst. Hij moest het dan ook opnemen tegen de (sub)top van de club. Uiteindelijk slaagde die er allemaal in om de moeilijke eindspelen op zijn minst een keer tot een goed eind te brengen.

Ook de spelers met een wat lagere rating (schaakkracht) weerden zich goed. Zo had Joop de Bruin twee keer het genoegen om Martin Markering te verschalken. En zoals zo vaak bij de lessen van meester Grooten, die naast een heldere uitleg van de theorie het gehoor ook nog vermaakt met talrijke anekdotes uit de schaakgeschiedenis en eigen belevenissen, vloog de tijd om. Met huiswerk in de tas en voor sommigen nog een potje snelschaak achter de kiezen, keerde iedereen weer ietsje wijzer, tenminste wat het schaken betreft, huiswaarts.

Meer berichten




Shopbox