Logo bennekomsnieuwsblad.nl


Boertje Bennekom
Boertje Bennekom (Foto: Gert Budding)

Uit het dorp

Al de hele zomer zie je op de terrasjes in het dorp de hele dag door toeristen zitten om, vaak met de snelle fiets, even een pauze nemen in ons mooie Bennekom, lang geleden zelfs een bekend toeristendorp. De meesten weten het wel: in de jaren voor de Tweede Wereldoorlog stond Bennekom landelijk bekend als pension- en vakantiedorp. Naast vijf hotels verhuurden tientallen Bennekommers kamers aan vakantiegangers. Iets wat tegenwoordig in de grote steden weer volop mode is.

Toen Nathalie en Ernst Lucas, nadat ze vanwege de jodenhaat gevlucht waren uit Duitsland, in 1940 van de nieuwe machthebbers niet meer in Rotterdam mochten wonen viel hun oog op Bennekom. Vrienden maakten hun opmerkzaam op het bosrijke dorpje nabij station Ede-Wageningen. Samen met hun net tweejarig zoontje Robert Stephan kwamen ze in de loop van 1940 aan. Ze namen hun intrek in het pension van Aalbers aan de Kerkstraat 14 en schreven zich in als burger van Ede. Toen in februari 1941 elke joodse inwoner in de gemeente Ede verplicht werd zich opnieuw te melden deden ze dat. De voor drie personen verschuldigde drie gulden leges werden keurig betaald.
Niet lang daarna lukte het Ernst en Nathalie om een huis te huren op de Huillenberglaan. Ze meldden hun verhuizing aan bij de gemeente. Echter, joden mochten niet verhuizen zonder de 'vereiste vergunning'. Drie december 1942 volgde een opsporinsverzoek in het Algemeen Politieblad. Onderduiken werd onontkoombaar. Dat lukte bij aannemer Gerrit Loo aan de Alexanderweg. Ze kenden hem vanwege werkzaamheden aan hun nieuwe huis. "Kom maar bij ons" zei hij. Hun kindje werd elders ondergebracht. Zoals vaak werden ouders en kind bij de onderduik gescheiden.
Op 15 maart 1943 werd de toen 4 jarige Robert Stephan Lucas in Voorburg gearresteerd. Een dag later stond de SD bij Gerrit Loo voor de deur. Het geziinetje werd op 16 juli 1943 in Sobibor vermoord.
Hun namen op de transportlijst uit Westerbork is hun laatste teken van leven. Nu lezen we ze ook op Stolpersteine, die deze week voor het huis van Gerrit Loo geplaatst gaan worden. Voortleven en doorvertellen...
De tram komt er aan, ik moet stoppen...

reageer als eerste
Meer berichten