De diagnose van… Sanne Custers


<p>Dokter Sanne Custers: &ldquo;Ja, ik wil wel meedoen aan de serie &lsquo;De diagnose van&hellip;&rsquo;maar zullen we dan gaan wandelen?</p>

Dokter Sanne Custers: “Ja, ik wil wel meedoen aan de serie ‘De diagnose van…’maar zullen we dan gaan wandelen?

De diagnose van… Sanne Custers

Hoe doet een journalist dat? Een Bennekomse huisarts interviewen voor de serie “De diagnose van…” als het vriendelijke verzoek is: “Zullen we dan gaan wandelen?” Graag natuurlijk, maar dan blijkt het interview te vallen op de vroege ochtend na de eerste nachtvorst in de herfst van 2020. Dikke jas aan, das om, notitieboekje onder de arm, handen diep in zakken.

Door Wout Schotsman

Bennekom. Eindelijk spreken we met een echte Bennekomse huisarts: geboren in Bennekom! Enigszins geërgerd geeft ze dat toe, maar zegt er direct bij: “Maar getogen in Wageningen!” Tja, geboren in het toenmalige Bennekomse Streekziekenhuis. En dan komt er in je paspoort ‘geboren in Ede’ te staan. Dat is niet meer te verhelpen. Ze woont nu, met haar man en drie kinderen, in haar ouderlijk huis, is daar dolgelukkig, ook al omdat haar ouders vlakbij wonen. Bijna zonder coronagrens…

Anders druk

Nee, ze heeft het niet extra druk wegens corona. Integendeel, het is vaak stil in de praktijk, met een lege wachtkamer. Ze moet nu veel telefonisch doen. Dat vindt ze lastig. Ze wil een patiënt in de ogen kijken. Ziet ze dan onrust, ongerustheid, angst? Aan de telefoon is het moeilijker in te schatten. Is het een patiënt die meteen de huisarts belt, of is het iemand die de afspraak zes keer uitstelt, totdat het echt moet?

Ích hab’ mein Herz…

Ondertussen zijn we op een schitterend uitzichtpunt van het verborgen ‘bergpad’, bovenlangs bij de huizen langs de Veerweg. We gaan even op een bank zitten, want ik moet toch een paar aantekeningen maken. Als we opstaan is er aan weerszijden op de beijzelde bank een donkere afdruk te zien waar we gezeten hebben. Dit paadje doet haar een beetje aan Heidelberg denken. Na het Wagenings Lyceum (nu Het Pantarijn, waar haar kinderen van 13 en 15 naar school gaan) werd ze eerst drie keer uitgeloot, studeerde ze in Antwerpen en kwam uiteindelijk terecht op de VU in Amsterdam. Hier ontmoette ze haar man die medische biologie studeerde. Sanne besloot tijdens haar huisartsen-coschap op Terschelling dat ze huisarts wilde worden. Niet al het administratieve gedoe van een ziekenhuis; gewoon dicht bij de mensen. Na een paar jaar werken, verhuisden zij met het hele gezin naar Heidelberg, voor het werk van haar man. Zij ging daar aan de slag als ‘Algemeinärtztin’ Na 3 jaar gingen ze terug naar Wageningen. Lachend zegt ze: “Ik heb nu wel een kind dat ‘geboren in Heidelberg’ in het paspoort heeft staan… “ Aan Heidelberg heeft ze dus haar hart verloren. Het lied gaat verder met ‘in einer lauen Sommernacht’ Toch wat anders dan wij op een bank op een kouwe herfstmorgen. Wel een plek om de foto te maken!

Bennekom

In mei 2019 kwam ze in Bennekom terecht, in de praktijk van Jessica de Kort. Daar vindt ze het fijn werken. Ze wil graag nog heel lang in Bennekom blijven werken. Bennekom heeft het voordeel van lekker dichtbij Wageningen en toch ver genoeg om de nodige afstand van je werk te kunnen nemen. Lekker dichtbij. Ze zou graag op de fiets gaan, maar Bennekom is nogal uitgestrekt en als er dan een spoedje is, is de fiets niet handig.

Op haar pad...

Sanne had al langer de wens om iets buiten Wageningen te werken en dit kwam op haar pad. ‘’Een heleboel dingen kwamen zo maar op mijn pad. Ik wist wel al heel vroeg zeker dat ik dokter en moeder wilde worden.” Maar ze koos een verkeerd vakkenpakket en moest bijvoorbeeld scheikunde alsnog leren. Bennekom kwam ook zo maar op haar pad. Ze kende Jessica al van de middelbare school. Ze hoopt nog lang met Jessica samen te werken. Sanne heeft als huisarts vooral interesse voor de ‘kleine’ kwalen. Ze wil graag zelf helpen, bij voorbeeld met goede raad. Ze is echt een ‘gezinsmens’. Daarvoor moet je de patiënten leren kennen. Dat betekent voor haar: langere tijd op één plek blijven. Nog nooit bleef ze korter dan drie jaar op één plek!

Corona

Tijdens de eerste golf was iedereen angstig, ook de huisartsen. “We wisten nog niks en we hadden nog niks”, zegt ze. “Maar tegelijkertijd was er een enorme solidariteit. Er was een hartverwarmende saamhorigheid. Op de tweede golf waren we voorbereid”. Nu zijn we eraan gewend en bij sommige patiënten merkt ze een zekere berusting en soms onverschilligheid. Dat is gevaarlijk. “Mensen moeten zich echt laten testen als er klachten zijn. Anders worden we dat virus nooit de baas!”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden